CA Fic:6 Lost_Melody2

posted on 16 Dec 2011 21:46 by pattyna in Fiction
 
Crysty Auditio Fiction " Lost_Melody2"
Program by
iPad Notes : Document
Sai : painting
Photoshop CS5 : Filter color
Time 3 Hr (CG)

ภาพนี้จริงๆวาดไว้นานแล้วครับ (ดูได้จากลายเซ็น)
ช่วงนี้มีอาการเปื่อยครับ =w= กว่าจะวาดกว่าจะแต่งอะไรได้ ใช้เวลานานมาก
ตั้งแต่ทำงาน บ ก็ไม่กระฉับกระเฉงเหมือนแต่ก่อน (เหมือนนั่งอยู่กับที่ทั้งวัน)
แต่ก็จะพยายามแต่งไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้เจอตัวละครของเพื่อนๆครบครับ !

------------------

ทำนองที่หายไป 2

ณ ที่โล่งนอกเขตป่าไม้ นั่นคือเขตทะเลทรายพื้นที่ต้องห้าม ที่มักจะมีสัตว์ร้าย
อาศัยอยู่ เพื่อลิ้มรสเนื้อของชาวจันทราที่หวานอร่อย ที่นี่มีผู้พิทักษ์ตรวจตรา
อย่างหนาแน่นกว่าจุดอื่น จึงทำให้มีความปลอดภัยค่อนข้างสูง

แต่ไม่ใช่ในตอนนี้..

"ว้าวๆ สบายจัง รู้งี้นั่งเจ้านี่มาตั้งแต่แรกก็ดีแล้วเนอะ"
"ชิ ยัยขี้เรื้อน เพราะเธอวิ่งช้าเป็นเต่าคลานแบบนี้ พวกเราเลยต้องพึ่งพาหนะ
ไงล่ะ ไม่งั้นเมื่อไหร่จะถึง"

แคร์เขกหัวออดี้ด้วยความหงุดหงิด แต่ดูเหมือนเธอจะออมแรงไว้เล็กน้อย
ในตอนนี้ออดี้ แคร์ และผู้ติดตามจำนวนหนึ่งที่ประกอบไปด้วยการ์ดชุดดำ
ผู้จัดการส่วนตัว และผู้พิทักษ์หน่วยฉุกเฉินอีกสามนาย กำลังนั่งอยู่บน
"ลูน่าบัดดี้" สัตว์พาหนะมีชีวิตรูปร่างเหมือนกระต่ายตัวใหญ่ขนาดสามารถ
บรรจุผู้โดยสารชาวจันทราได้ถึงสิบคน ซึ่งลูน่าบันดี้นี้เป็นสัตว์พาหนะประจำ
ดวงดาวดวงนี้ ตามประวัติมันมีต้นกำเนิดพร้อมๆกับชาวจันทรา แต่ชาวจันทรา
มีวิวัฒนาการและสมองที่ชาญฉลาดกว่าสัตว์จันทราที่มีขนาดใหญ่ แต่กระนั้น
ทั้งสองฝ่ายก็เป็นมิตรที่ดีต่อกัน และอยู่พึ่งพิงอาศัยกันเป็นเวลานาน

บนตัวขิงลูน่าบัดดี้จะถูกตรึงไว้กับเกี้ยวไม้ขนาดใหญ่ ที่แข็งแรงและเหนียวมาก
ต้านรับแรงกระโดดกระแทกพื้นแรงๆได้สบาย ผู้โดยสารเองก็จะมีเข็มขัด
รัดที่เอวไว้ไม่ให้ปลิวออกจากตัวเกี้ยว แต่สำหรับผู้พิทักษ์หรือควานบางคน
ที่ถูกฝึกเป็นอย่างดี จะไม่จำเป็นต้องคาดเข็มขัด และสามารถปรับตัวเข้ากับ
แรงกระโดดของลูน่าบัดดี้ได้

"ฮุๆ สาวน้อยทำหยั่งกับพึ่งเคยนั่งเจ้าลูดี้ เห็นร่าเริงเชียว"
"แฮ่ๆ ตั้งแต่เด็กๆ ปู่ไม่ค่อยพาไปเที่ยวไหนเลย อยู่แต่บนเขา แต่ก็เคยเห็น
คุณกระต่านตัวใหญ่กระโดดเหยงๆไปมาจากที่ไกลๆหมือกัน ว่าไปหนูเองก็อยาก
นั่งบนตัวมันมานานแล้วค่า"
"ท่านออดี้ มันอันตรายนะครับ ไม่คาดเข็มขัดแบบนั้น"
"วู้ๆ หวาๆๆ (พยายามทรงตัว) สบายมากจ้าคุณการ์ด"

ออดี้ไม่ได้คาดเข็มขัดแบบคนอื่นๆ แต่สามารถทรงตัวอยู่ได้อย่างอัศจรรย์
ทำเอาผู้พิทักษ์ที่คุมบังเหียนประหลาดใจมาก

"ฮึ แค่นี้เองฉันก็ทำได้ย่ะ ยัยขี้เรื้อน"

แคร์เองก็พยายามเดินไปมาโดยไม่คาดเข็มขัดอีกคน นั่นเพราะไม่ยอมน้อยหน้า
คู่แข่งแต่เมื่อถึงจังหวะกระโดดลงกระแทกพื้นของลูน่าบัดดี้ แคร์ถึงกับร้องเสียงหลง
ทรงตัวไว้ไม่อยู่ จนเกือบจะร่วงออกไปด้านนอก แต่ออดี้วิ่งมาคว้าได้ทัน!

"เป็นอะไรไหมแคร์!?"
"อ..อืม.. ไม่เป็นไร"

นอกจากจะทรงตัวได้อย่างอิสระแล้ว ออดี้ยังสามารถเคลื่อนไหวมาช่วยแคร์ได้
อย่างรวดเร็วอีกด้วย สิ่งนี้ทำให้แคร์รู้สึกเจ็บใจไม่น้อย แต่มีอีกความรู้สึกอีกอย่าง
ที่มาก่อน นั่นทำให้เธอกลับไปนั่งบนที่นั่งเงียบๆและคาดเข็มขัดเอาไว้อย่างคนอื่นๆ

"ฮุๆ จะไม่ขอบอกขอบใจเธอหน่อยเหรอคุณอันดับสอง"
ผู้จัดการที่นั่งด้านข้างแอบแซวเบาๆ
"ย.ยุ่งนา(ก้มหน้าลง)"
"ท่านแคร์นี่ดูออกง่ายนะครับเวลาอยู่กับท่านออดี้ ฮ่าๆ"
การ์ดชุดดำถูกแคร์ศอกเข้าท้องที่หนึ่งที!

แม้ว่าท้องฟ้าจะไม่ได้มืดมิดลงอย่างครั้งก่อนที่เจอร่างสถิตย์มังกรสายฟฟ้า แต่
ทุกคนกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ดีนัก เมื่อเข้าไกล้จุดหมาย

ออดี้เขย่าใบหูของตัวเองไปมาทั้งข้างที่ขาดไปและข้างที่ปกติพร้อมทำหน้างงๆ
จากนั้นจึงหยิบเอาคริสตี้ที่อยู่ในกระเป๋าหนังมาแนบที่หู

"นี่ทุกคน คิดเหมือนหนูไหมว่าเสียงรอบๆมันเบาลง"
"หืม? ตะกี้หนูว่ายังไงนะ ฉันไม่ค่อยได้ยิน"
"ท่านผู้จัดการ กระซิบอะไรกับท่านิิดี้เหรอครับ?"
"เดี๋ยวสิยะ! พูดพึมพำอะไรกันสามคน พูดให้ชั้นได้ยินหน่อยสิ"

แม้แต่แคร์ที่ได้ชื่อว่าประสาทสัมผัสเป็นเลิศยังไม่ค่อยได้ยินเสียงของคนที่อยู่ใกล้
นี่ไม่ใช่สถานการณ์ทั่วไปแล้ว ทุกคนในที่นี้ตอบรับมันได้อย่างเร็ว ผู้จัดการพูดข้างหู
ของออดี้ให้ไปหาผู้พิทักษ์เพื่อหยุดหยุดลูดี้เอาไว้ก่อน ออดี้รีบวิ่งไปทันที แต่ระหว่าง
ที่เธอวิ่งจากกลางหลังไปยังส่วนหัว ลูดี้ได้เกิดอาการคลั่งและตื่นตระหนกกับการ
ไม่รับรู้ถึงเสียงรอบๆ นั่นเพราะสัตว์จันทรามีการรับรู้เสียงที่ดีมาก จึงอ่อนไหวกับ
เรื่องประสาทรับรู้เสียงเป็นพิเศษ

ออดี้ "อ๋าา จะร่วงแล้วว(พยายามทรงตัว)"
การ์ด "ทุกคนจับราวเอาไว้นะครับ!"
แคร์ "ว้ายย"
ผู้จัดการ "ไม่ไหวแล้วว"

เจ้าสัตว์พาหนะสะบัดตัวไปมาอย่างแรงจนทำให้ผู้โดยสารทุกคนถูกเหวี่ยงออกไป
รอบๆ แม้ว่าชาวจันทราจะไม่มีปัญหาเรื่องการตกจากที่สูงเพราะโครงสร้างขา
ที่แข็งแรง แต่แรงเหวี่ยงทำให้ทุกคนกระแทกกับพื้นดินจนบาดเจ็บ โดยเฉพาะ
ออดี้ที่มีโครงสร้างร่างกายแบบชาวจันทราสีน้ำเงิน ทำให้เธอไม่สามารถใช้
เท้ารับแรงกระแทกกับพื้นจากความสูงระดับนั้นได้ จึงได้พยายามม้วนตัวกลิ้ง
ไปขลุกกับทรายเพื่อลดแรงกระแทก โชคดีที่รอบๆนั้นเป็นพื้นทราย แรงกระแทก
จึงไม่ทำให้เธอบาดเจ็บมากนัก

อูย.เจ็บๆๆ อีกแขนขาชาไปหมดเลย แต่ดูเหมือนจะไม่หัก โชคดีที่ตกลงมาชนกับ
อะไรนุ่มๆ..

ออดี้ถึงกับตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่เป็นเบาะกันกระแทกแท้จริงนั้นคือซากของสิ่งมีชีวิต
ขนาด 2 ฟุต ที่นอนควำ่จมกองทราย

"เจ้านี่มัน อสูรทรายแดง นี่หน่า! ทำไมมานอนตายอยู่แถวนี้ได้ล่ะ ?"

อสูรทรายแดงเป็นสัตว์ร้ายที่อาศัยอยู่ตามเขตแห้งแล้ง แน่นอนว่าออดี้เองสมัย
ยังเด็กก็เคยถูกมันเล่นงานในช่วงที่แอบหนีไปยังเขตต้องห้ามใกล้ๆภูเขา แต่
โชคดีที่ปู่ของเธอเข้ามาช่วยได้ทัน กระนั้นความร้ายกาจของมันก็ทำให้เธอ
ประจักษ์ด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยทรายละเอียดสีแดง สามารถซับแรงโจมตี
ได้ทุกชนิดแม้แต่อาวุธปืน แถมยังสามารถเคลื่อนไหวไปมาด้วยการแหวกว่าย
บนทรายราวกับว่ายบนผืนน้ำ พวกมันชอบกินเนื้อสดๆของชาวจันทราเป็น
อย่างมากแม้แต่ผู้พิทักษ์มือดีก็ยังหวั่นเกรง

"เฮ่! เป็นอะไรไหมหนูออดี้"
ผู้จัดการวิ่งเข้ามาหาในสภาพมอมแมม
"ไม่เป็นไรค่า แขนขาชานิดหน่อย สบายมาก"
"เห เจ้านี่มัน! (เดินถอย)"
"ไม่ต้องห่วงๆค่ะ มันตายแล้ว"
"เฮ้อ โล่งอก อสรูทรายแดงนี่มันอันตรายไม่ใช่น้อยเลย"
ออดี้เข้ามาสะกกิดและกระซิบผู้จัดการเบาๆ
"คุณผู้จัดการลองมองไปรอบๆสิค่ะ"

สิ่งที่เห็นคือภาพที่น่าตื่นตายิ่งกว่า เมื่อรอบด้านของทั้งคู่เต็มไปด้วยซากของ
อสูรทรายแดงและสัตว์ร้ายตัวอื่นๆจำนวนนับร้อย ราวกับเกิดสงครามขนาดย่อม

"น.นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว รีบตามหาคนอื่นๆเถอะออดี้"
"ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของแคร์และคุณการ์ด"
"เฮ่อ..โล่งอก หนูนี่เริ่มใกล้เคียงกับออดิติโอ้ขึ้นทุกทีแล้วนะเนี่ย"

ออดี้ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินผู้จัดการพูดเช่นนั้น แต่แท้จริงแล้วการรับรู้ถึงจังหวะ
ของออดี้ไม่ได้มาจากการได้ยินเสียงครั้นสมัยยังเป็นออดิติโอ้ เธอสามารถ
รับรู้จังหวะทั้งหมดจาก "การมอง" ด้วยเนตรพรจันทรา ด้วยความสามารถนี้
จึงง่ายต่อการตามหาเพื่อนๆมากกว่าการได้ยินเสียอีก ทั้งคู่จึงได้รีบตามหาเพื่อน
ทันที

ตัดมาที่แคร์และการ์ดที่อยู่ไม่ห่างไกลจากออดี้นัก พวกเขาได้เจอกับซากยาน
อวกาศขนาดเล็ก จึงได้เดินสำรวจรอบๆ

"ฮึ.. น่าแปลก ตะกี้ยังรู้สึกเหมือนหูหนวกแท้ๆ แต่อยู่ๆก็ได้ยินเสียง ไม่แน่ว่า
เจ้ายานแปลกๆนี่มันอาจจะเกี่ยวข้องก็ได้"
"เอ่อ ท่านแคร์ครับ.. กระผมว่าอย่าไปยุ่งกับเจ้ายานนี้ดีกว่าครับ.."
"เชอะ! ทำไมนายมันขี้ขลาดแบบนี้ตลอดเลยเนี่ย เป็นการ์ดคุ้มกันได้ไงยะ"
"โธ่ๆๆ ก็ถ้าลดความอันตรายได้ ก็จะคุ้มกันง่ายขึ้นยังไงล่ะครับ แหะๆ"
แคร์กระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจก่อนจะเดินเข้าไปข้างในยาน ซึ่งแน่นอน
ว่าการ์ดผู้ติดตามก็ต้องวิ่งตามเข้าไปด้วย

ด้านในยานนั้นแม้จะมืดครึ้มแต่ก็มีไฟสลัวๆจากเครื่องจักรที่ดูไม่คุ้นเคย
เมื่อเดินเข้าไปซักพักทั้งคู่ก็ได้พบกับร่างหญิงสาวผมสีเขียวยาวนอนนิ่งอยู่

"เอ๋ ลักษณะนี้มัน.. เหมือนยัยขี้เรื้อนนั่นเลย ชาวจันทร์สีน้ำเงินสินะ"
"โอ้ เหมือนท่านออดี้จริงๆด้วย เราช่วยเธอออกไปกันเถอะครับ"
"เฮอะ เรื่องอะไร อยากช่วยนายก็แบกหล่อนออกไปเองสิยะ"
"ครับๆ"
การ์ดชุดดำที่มีร่างใหญ่โตเดินเข้าไปใกล้กับร่างของเด็กสาวคนนั้น
แต่ทันทีที่สำผัสร่าง เธอได้ลืมตาขึ้น!

"อ๊ะ!?"
"อะไรเหรอหนูออดี้"
"อยู่ๆจังหวะของแคร์และคุณการ์ดก็หายไปค่ะ"
"เอ๋!"
"แต่พวกเค้าอยู่ใกล้ๆนี้เอง รีบวิ่งไปเถอะคะคุณผู้จัดการ"
พวกออดี้รีบมุ่งไปสู่ตัวยานที่เห็นอยู่ใกล้ๆทันที สิ่งที่จะได้พบนั้นอาจจะเป็น
ได้ทั้งหายนะหรือโชคชะตาบางอย่างที่ไม่อาจจะรู้ได้..
-------------
ตอนก่อน
http://pattyna.exteen.com/20111015/ca-fic-6-lost-melody
ตอนต่อ http://pattyna.exteen.com/20111216/ca-fic-6-lost-melody3
--------------------
ตอนแรกว่าจะแต่งรวบรัด แต่อดไม่ได้จริงๆที่จะขยายเนื้อหา ^^"
ขอบคุณทุกคนที่มาเยี่ยมชมนะครับ!

edit @ 16 Dec 2011 21:54:43 by วัชชี่

Comment

Comment:

Tweet